ارتباط مؤسسات نیکوکاری و اتاق های بازرگانی؛ راهی برای خدمت بیشتر

ارتباط مؤسسات نیکوکاری و اتاق های بازرگانی؛ راهی برای خدمت بیشتر


طی کردن هر راه و مسیری نیاز به کمک و همیاری دارد. اینگونه کمک ها و فعالیت ها هم از ایده یا ایده هایی ناشی میشوند که افراد گوناگون و البته «مسئول» در قبال جامعه و پیشرفت آن ارائه می کنند. مهر گیتی هم در مسیر حرکت خود همواره در معرض چنین پیشنهادها و ایده هایی قرار داشته است. 
اجرای طرح «رای به» یا رایانه برای همه از جمله آنهاست که ایده آن در روزهایی نه چندان دور به وسیله دکتر پدرام سلطانی و با همفکری و همکاری دوستان دیگر ارایه شد. 
دکتر سلطانی که اکنون نایب رییس اتاق بازرگانی و صنایع و معادن ایران است، همچنین علاقه مند است از ظرفیت های اتاق های بازرگانی در سراسر کشور در ترویج و تعمیق آموزش و فرهنگ برای کودکان و جوانان این سرزمین به نحو مؤثری استفاده شود. گفت وگوی ما را با وی میخوانید. 


آقای دکتر پدرام سلطانی، لطفاً از نحوه آشنایی خود با مؤسسه مهر گیتی بگویید.
من از طریق یکی از دوستان قدیمی (جناب آقای مهندس صحرایی) که از بنیانگذاران این مؤسسه است، با مهر گیتی آشنا شده و در جریان فعالیت‌های آن قرارگرفتم. وسعت کار این مؤسسه در حوزه مدرسه‌سازی و نیکوکاری، همچنین توانایی مدیران آن در سازمان‌دهی امور، مرا علاقه‌مند کرد تا فعالیت‌های این مؤسسه را دنبال کنم.

از طرح «رای به» بگویید. شما طراح این طرح بودید یا از آن حمایت و پشتیبانی کردید؟
من مایل نیستم این طرح را به عنوان دست‌آوردی شخصی معرفی کنم. 
«رای به» که اختصار عبارت «رایانه برای همه» است و معنای واژه‌ای آن هم «اندیشه نیک» است، حاصل هم‌فکری با آقای مهندس افشین صحرایی بود. ایده اولیه این طرح نیز به زمانی برمی‌گردد که ما در مجموعه ای، قصد تعویض و نوسازی رایانه ها‌ی قدیمی را داشتیم. تعدادی از رایانه‌های قابل استفاده اما دست دوم مازاد بر نیاز باقی ماندند. طبعاً درآمد حاصل از فروش این رایانه‌ها، مبلغ چندانی نبود، اما اگر این امکان فراهم می‌شد که رایانه ها برای استفاده در اختیار دیگران قرار بگیرد، به یقین می‌توانست مفیدترین کارایی را داشته باشد. همین ذهنیت ما را برآن داشت تا رایانه‌های قدیمی، اما قابل استفاده را تجهیز و به‌روزرسانی کرده، برای ارسال به مدارس مناطق محروم آماده کنیم. 
این شروع حرکت بود که بعدها با اطلاع رسانی عمومی، گسترش و قوام بیشتری پیدا کرد. خوشبختانه این طرح به سرعت با اقبال عمومی روبه‌رو شد و تعداد رایانه‌های اهدایی، بیش از حد انتظار بود. 

تجهیز مدارس به رایانه، چه تأثیری در روند تربیتی دانش‌آموزان دارد؟
در دنیای امروز، سواد تنها در توان خواندن و نوشتن خلاصه نمی‌شود؛ افراد اگر مهارت‌های دیگری را در کنار خواندن و نوشتن فرا نگیرند، در جریان فعالیت‌های اجتماعی قرار نگرفته و توان برقراری ارتباطی دوسویه با جامعه خود را پیدا نمی‌کنند. برای این‌که شهروندان بتوانند در جریان پویای تولید و توسعه کشور قرار بگیرند، نیازمند فراگیری مهارت‌هایی مطابق با نیاز عصر حاضرند؛ یکی از این نیازها، آشنایی با رایانه و کاربردهای آن است. این نکته‌ای‌ است که شاید در آموزش مناطق محروم، مورد غفلت واقع شده است. واقعیت این است که استفاده از رایانه در شهرهای بزرگ افزایش یافته، اما این استفاده در مناطق محروم متوازن با سایر بخش‌های کشور صورت نگرفته است؛ فاصله و شیب موجود میان کلان‌شهرها و مناطق محروم را با این‌چنین پویشی می توان کم کرد.

شما ایده ای هم برای گسترش طرح و خروج آن از حالت فردی به جمعی و سازمانی داشتید. لطفاً بیشتر توضیح دهید.
رایانه های قدیمی تنها در منازل هم وطنان وجود ندارد، سطح کلان تر این‌چنین رایانه هایی در نهادها، ارگان‌ها، سازمان ها و مجموعه‌های بزرگ تولیدی و خدماتی کشور موجود است. نیاز حرفه‌ای استفاده از نرم‌افزارها در ادارات و ارگان‌ها، بیشتر از گذشته ایشان را ملزم به ارتقای سیستم‌های سخت‌افزاری خود کرده است. گاه از رده خارج کردن این رایانه‌ها، تبدیل به یک زحمت می‌شود؛ اگر این سازمان‌ها رایانه های مستعمل خود را به طرح «رای به» بسپارند، هم روند نوسازی سیستم رایانه‌ای ایشان ساده تر می شود و هم احساس مثبتی را در آن مجموعه به‌وجود می‌آورد. برای گسترش طرح تا سطح سازمانی، دو بعد طرح «رای به» می بایست تقویت شود: ابتدا در اختیار گرفتن فضایی بزرگ‌تر برای انبار کردن و انجام امور به‌روزرسانی رایانه های اهدایی، سپس ایجاد باور در میان اهداکنندگان سازمانی که این مهم از طریق اطلاع رسانی گسترده و فرهنگ‌سازی صحیح به انجام می‌رسد. گسترش این طرح، در برنامه‌های آتی مؤسسه قرار دارد.

جناب‌عالی در اتاق بازرگانی عضویت دارید. آیا طرحی وجود دارد تا با مدد آن بتوان از ظرفیت‌های اتاق ‌‌های بازرگانی سطح کشور نیز برای کمک به چنین مؤسسه های خیریه‌ای استفاده کرد؟
بسیاری از خیّرین و نیکوکاران ایران که خدمات چشم‌گیر و ارزشمندی را انجام داده‌اند، از قشر تجار، بازرگانان و صنعت‌گران جامعه هستند؛ این صنوف همواره رابطه مستقیم با اتاق‌‌های بازرگانی دارند. این افراد بنا به خواست و علاقه شخصی خود وارد کار خیر می ‌‌شوند و اتاق بازرگانی عملکرد خیر ایشان را تشویق و ترویج می ‌‌کند. انگیزه اولیه بسیاری از مؤسسه ‌‌های نیکوکاری در سراسر کشور، از اتاق ‌‌های بازرگانی و تشکل ‌‌های اقتصادی آن برخاسته است. در سال ‌‌ ‌‌های اخیر، مجموعه ‌‌ای به نام «جامعه نیکوکاری ابرار» در اتاق بازرگانی به ‌‌وجود آمده است. این مجموعه، شبکه ‌‌ای ‌‌ است میان اتاق ‌‌های بازرگانی سراسر کشور که به انجام فعالیت ‌‌های خیریه می ‌‌پردازد. آخرین فعالیت این مجموعه، ساخت چند باب منزل مسکونی، همچنین ایجاد فضاهای آموزشی و عمومی در منطقه زلزله ‌‌زده «ورزقان» بوده است. تا امروز فعالیت ‌‌های خوبی به وسیله اتاق ‌‌های بازرگانی صورت گرفته است؛ اما به اعتقاد من ظرفیت بسیار بیش از این وجود دارد. یکی از راه ‌‌های توسعه این فعالیت ‌‌ها، ارتباط بیشتر مؤسسه ‌‌های نیکوکاری و اتاق ‌‌های بازرگانی کشور است. کمک به رشد و توسعه اقتصاد یک کشور از جنبه ‌‌های گوناگون صورت می ‌‌گیرد؛ یکی از این جنبه ‌‌ها، تأمین نیروی انسانی کارآمد است. اگر بتوان از طریق حرکت ‌‌های انجمن ‌‌های نیکوکاری، کاری برای کشف و تربیت نیروی کار توانمند انجام داد، در نهایت نفع آن به جامعه اقتصادی هم می ‌‌رسد. این همکاری و ارتباط دوسویه میان مؤسسه ‌‌های خیریه و اتاق ‌‌های بازرگانی، راه را برای استفاده حداکثری از ظرفیت ‌‌های موجود و گسترش دامنه فعالیت ‌‌های نیکوکاری، می ‌‌گشاید.

برخی از افراد جامعه نیت و قصد پیوستن به جامعه نیکوکاری کشور را دارند، اما با ابهام این ‌‌که دولت متولی انجام این امور است، از کمک خودداری می ‌‌کنند. به نظر شما حیطه وظیفه دولت و مردم چگونه مشخص می ‌‌شود؟
در یک فضای ایده آل، من این نظر را رد نمی کنم. در چنین فضایی دولت موظف است تمام خدمات و کالاهای عمومی را که آموزش و بهداشت از مهمترین آنهاست تأمین کند. اما با توجه به وجود فاصله میان ایده آل و واقعیت موجود، این سؤال در برابرمان قرار میگیرد: وظیفه ما به عنوان یک شهروند در قبال محرومیت برخی از هموطنانمان چیست؟ این واقعیت را نباید نادیده گرفت که هر چه شکاف اجتماعی و دسترسی به حقوق اولیه شهروندی در کشور بیشتر باشد، پیامدهای این شکاف، تنها برای طبقه کم برخوردار نیست، بلکه بقیه آحاد جامعه نیز از آن متأثر میشوند. آثار منفی مثل: افزایش جرم و جنایت، حاشیه نشینی، افزایش فسادهای اجتماعی و ... دامن کل جامعه را میگیرد؛ بنابراین اگر ما منفعت گرایانه ترین نگاه را هم نسبت به جامعه داشته باشیم، برای بهبود شرایط زندگی خود و فرزندانمان نیز میبایست روحیه مسئولیت پذیری و مشارکت اجتماعی را در خود افزایش داده و در حد توان در کم کردن این فاصله بکوشیم.
 

منبع: نشریه مهر گیتی